Mauzoleum
Mauzoleum książąt Radvilów – filia Muzeum Regionu Kėdainiai. Krypta w kościele ewangelicko-reformowanym (połowa XVII w.) została odrestaurowana w 1995 r., a unikalne sarkofagi książąt Radwiłów z XVII w. zakończono renowację w kwietniu 2001 r. Jest to pierwsze odtworzone miejsce pochówku szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego z XVII wieku na Litwie, znajdujące się w jednym z najstarszych i największych kościołów protestanckich w całej dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W mauzoleum przechowywanych jest 6 unikalnych zabytków sztuki i historii o znaczeniu narodowym z XVII wieku – księży Krzysztofa Perkūno (1547–1603), Jonuša (1612–1655), Mikołaja (1610–1611), Jerzego (1616–1617), Stefana (1624–1624) oraz Elżbiety (1622–1626) Radwiłów. W kościele zorganizowano wystawę poświęconą historii kościoła ewangelicko-reformowanego w Kėdainiach, przedstawiającą pochowanych w mauzoleum przedstawicieli rodziny książęcej Radwillów oraz proces renowacji sarkofagów.
Stonehenge
W 1995 r. we wsi Ruoščiai oficjalnie ustalono i oznaczono dużym kamieniem polnym geograficzny środek Litwy (55°19’ szer. półn. i 23°54’ dług. wsch.). Zgodnie z projektem architekta Vytauta Kundrota sprowadzono jeszcze dwa kamienie, symbolizujące Żemaitię i Aukštaitię. W 2009 roku zainstalowano nowy znak. Na kamieniach umieszczono granitową tablicę z wyrytymi współrzędnymi środka geograficznego.
W 2021 roku w pobliżu geograficznego centrum Litwy powstała „Kwiat miłości i pokoju”, przypominająca Stonehenge – krąg złożony z dwunastu dużych kamieni polnych o średnicy 36 m, w centrum którego stoi trzynasty kamień.
Muzeum Regionu Kėdainiów
Muzeum Regionu Kėdainiai oraz Centrum Wielokulturowe oferują szeroki wybór zajęć edukacyjnych, obejmujących historię, sztukę, etnokulturę, dziedzictwo kultury żydowskiej oraz wielokulturowość, przeznaczonych dla dzieci i dorosłych w różnym wieku. Przygotowano kilka długoterminowych programów edukacyjnych, które obejmują wycieczki edukacyjne oraz zajęcia w obiektach architektonicznych. Istnieje również możliwość przymierzenia strojów w stylu renesansowym oraz ozdobienia się akcesoriami dworskimi z XIX wieku. Bardziej szczegółowe informacje można znaleźć na stronie internetowej muzeum.
W 2019 roku w muzeum uruchomiono nowe interaktywne ekspozycje. Za pomocą okularów 3D będzie można wziąć udział w pierwszej bitwie o niepodległość Litwy, która miała miejsce pod Kėdainiami. Interaktywna makieta „Złoty wiek Kėdainów w XVII wieku w opowieściach mieszkańców miasta” przybliży Państwu życie w Kėdainach w XVII wieku. Usłyszą Państwo opowieści pastora reformowanego i luterańskiego, katoliczki, Szkota, gimnazjalisty, psa oraz Żydów.
Stare Miasto w Kėdainiach
Stare Miasto w Kėdainiach – zabytek urbanistyczny objęty ochroną państwową, jeden z siedmiu na Litwie. Na Starym Mieście zachowało się wiele cennych budynków o cechach stylu gotyckiego, renesansowego, barokowego i klasycystycznego, cztery place handlowe z XV–XVII wieku oraz historyczna sieć ulic. Historia miasta sięga 1372 roku, kiedy to nazwa Kėdainiai została po raz pierwszy wspomniana w kronikach livońskich Hermana Vartberga. Do XVI wieku miasto rosło i rozwijało się chaotycznie, a w XVI wieku rozpoczęto jego planowanie zgodnie z reformą Valakų.
Stare Miasto w Kėdainiach – to skansen opowiadający bogatą historię miasta i Litwy. Nie ma tu tanich rekwizytów – tylko to, co autentyczne, prawdziwe i nieudawane, co przetrwało z minionych stuleci do naszych czasów. Wizyta na Starym Mieście w Kėdainiach zapewni niepowtarzalne przeżycie historyczne, ponieważ spacer po krętych uliczkach Starego Miasta przypomina spacer po mieście z XVII wieku. W tej wyjątkowej mozaice Starego Miasta odzwierciedla się dziedzictwo barwnych, wielonarodowych społeczności, które tu mieszkały, duch rodu Radvilów oraz ważne wydarzenia z historii miasta Kėdainiai i Litwy.
Kompleks sakralny w Paberżu
Paberżė od dawna słynęła jako miejsce pielgrzymek, ponieważ posługiwał tu kapucyn Algirdas Mykolas Dobrovolskis – Ojciec Stanisław. Dzięki niemu ta mała wioska stała się centrum przyciągania – ludzie z całej Litwy przyjeżdżali tu, by wysłuchać kazań i porozmawiać o życiu. Dzisiaj w kościółku Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, w spichlerzu i plebanii znajduje się mnóstwo przedmiotów liturgicznych i gospodarstwa domowego, które zbierał Ojciec Stanisław i nazywał „skarbnicami”. W kościele zbudowanym przez ludowych rzemieślników (1787 r.) znajduje się wiele zabytków sakralnych, krzyży autorstwa Vinca Svirskiego, a jego ozdobą jest ołtarz wyrzeźbiony w drewnie. W dawnym dworze Šilingów (XVIII w.) utworzono jedyne w Litwie muzeum poświęcone powstaniu z 1863 r. W celu ochrony zabytków historycznych i kulturowych, a także kompleksu przyrodniczego dolin strumieni Liaudės i Nykio, utworzono rezerwat krajobrazowy Paberżė.
Park miejski i minaret
Park miejski w Kėdainiach znajduje się na terenie dawnego majątku dworskiego w Kėdainiach. Zachowany kompleks majątku dworskiego składa się z minaretu, piwnic południowej i północnej, bramy oraz parku. Kiedy w 1811 roku Kėdainiai przeszły w ręce polskiego hrabiego niemieckiego pochodzenia Franciszka Čapskiego, ten założył majątek dworski na terenie dawnego podwórza Radvilów. M. Hutenas Čapskis poszerzył rzekę Dotnuvėlę, utworzył stawy, wysypano wyspy, zbudowano mostki i założono park. Po powstaniu z 1863 roku majątek został skonfiskowany Čapskiemu i trafił w ręce pochodzącego z Niemiec generała armii rosyjskiej, hrabiego Eduarda Totlebena. E. Totleben odbudował pałac, przeprojektował park, a około 1880 roku, na pamiątkę wojny krymskiej, wzniósł minaret o wysokości 28 m. Jedna z legend głosi, że generał wzniósł go dla swojej żony wyznającej islam, inna mówi, że tę egzotyczną budowlę zbudował dla kochanki, a trzecia twierdzi, że minaret sprowadzono z bułgarskiego miasta Plewen: gdzie generał często bywał podczas wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878 i, zmęczony, drzemał na jego schodach. Najprawdopodobniej budowla powstała z sentymentu do Bałkanów. Z minaretu właściciel Kėdainių i okolic pokazywał gościom park oraz swoje posiadłości. W meczecie i w aivanie generał przechowywał przedmioty upamiętniające swoją przeszłość. Wysokość minaretu wynosi 28 metrów. Z czasem miejsce to stało się romantycznym punktem spotkań. W 1944 roku pałac został wysadzony przez Niemców. Zachowały się minaret, brama, fragmenty piwnic oraz XIX-wieczny park krajobrazowy. W parku wytyczono ścieżki dla pieszych i rowerzystów, odtworzono również dawny parter i obsadzono go różami. Główne wejście do parku znajduje się od strony ulicy J. Basanavičiaus. Z dworca kolejowego do parku można dostać się po przejściu przez przejazd kolejowy – znajdziecie się tuż przy minarecie.
Gurkė
Produkty z ogórków: dżem ogórkowy, miód ogórkowy, dodatki z ogórkami, liofilizowane ogórki w czekoladzie, pianki ogórkowe, lody ogórkowe…
Wózek „Gurkė” – To miejsce, w którym tradycja łączy się z nowoczesnością, gdzie można odkryć nowe smaki i zabrać ze sobą do domu kawałek Litwy. Sklep szczyci się ożywieniem turystyki kulinarnej związanej z ogórkami z Kėdainių – dżem z ogórków, pianki ogórkowe, liofilizowane ogórki w czekoladzie, dodatki ogórkowe, mydło ogórkowe, krem.
W sklepie znajdą Państwo szeroki wybór lokalnych produktów spożywczych, które odzwierciedlają litewską kuchnię i jej smak. Turystów odwiedzających Kėdainius zaskoczą również ręcznie robione pamiątki – tekstylia, wyroby z wosku, magnesiki, przypinki.
Park Skinderiškio
W samym sercu Litwy, na styku Wyżyny Żmudzkiej i Równiny Środkowej, nad zakrętami rzeki Šušvė, rozciąga się zielony park dendrologiczny w Skinderiškio. Zajmuje obszar 125 ha i jest podzielony zgodnie z geograficznymi strefami pochodzenia roślin. Nazwa tego dendrologicznego ogrodu pochodzi od występujących w nim licznych gatunków egzotycznych drzew, krzewów i lian sprowadzonych z różnych zakątków świata, które zazwyczaj uprawia się wyłącznie w ogrodach botanicznych i dendrologicznych. Rośnie tu 1 300 gatunków, podgatunków, odmian, form i odmian drzew, krzewów oraz lian. W parku znajdują się altanki i ławki. Założycielem parku jest Kęstutis Kaltenis (1935–2022), który w 1993 r. otrzymał nagrodę im. Valdo Adamkaus. Wstęp jest bezpłatny, a park jest otwarty przez całą dobę.
Dąb Mikalojaus Daukšos
Jest to najstarszy dąb w mieście Kėdainiai (obwód – 5,4 m, średnica – 1,70 m, wysokość – 23 m). Opowiada się, że zasadził go Mikalojus Daukša, pionier literatury litewskiej, urodzony niedaleko Kėdainių, w miejscowości Babėnai. M. Daukša – wybitna postać w procesie kształtowania się literatury litewskiej. Był oświecicielem, propagatorem idei humanistycznych, obrońcą praw języka ojczystego w XVI wieku, jednym z pierwszych twórców litewskiego języka literackiego, który położył podwaliny pod piśmiennictwo w Wielkim Księstwie Litewskim.
Vincas Svirskis i region Kėdainiai
Vincas Svirskis, jeden z najwybitniejszych litewskich twórców krzyży i najbardziej utalentowanych twórców dawnej litewskiej rzeźby ludowej, urodził się 28 stycznia 1835 r. we wsi Glitėnai w gminie Krekenava. Jego biografia jest owiana legendami i można ją odtworzyć jedynie na podstawie zebranych opowieści ludowych. Jego wizerunek przetrwał jedynie w formie ustnej, przekazywany z ust do ust. Samouk, samotnik, nieposiadający stałego dachu nad głową, był w swoim środowisku postrzegany jako dziwak. Przez całe życie wędrował pieszo od wsi do wsi, jakby wytyczając swoją ścieżkę: zatrzymując się tam, gdzie ludzie pragnęli ozdobić swoje gospodarstwa i pobocza dróg jego niezwykłymi dziełami lub upamiętnić ważne wydarzenia ze swojego życia. Księża nie cenili krzyży ze Svirskia, nazywali je „balwanami” i odmawiali ich poświęcenia, ponieważ na wielu z nich widać postacie chłopskie (świętość podkreślają jedynie atrybuty), a czasami święty był przedstawiany jako zadowolony z siebie, dumny pan, u stóp którego klęczała grzesznica, prosząca o przebaczenie. Przypuszcza się, że V. Svirskis uczęszczał do parafialnej szkoły w Krekenavie, a rzeźbienie rozpoczął jako pasterz. W latach zakazu prasy utrzymywał kontakty z przemycaczami książek. Dzieła V. Svirskiego zdobiły Krekenavę, Surviliškį, Ibutonis, Žibartonis, Miegėnus, Pakruostę, Josvainius, Krakes, Grinkiškį, Gudžiūnus, Vandžiogalę, Babtus i inne wioski.
